چرا ۱/۴ از معاملات پیش‌بینی‌شده به وضعیت فاقد تصمیم منتهی می‌شوند؟

یک سوگیری است و به ترجیحی اشاره دارد که افراد برای وضعیت فعلی امور قائل هستند. وضعیت فعلی (خط پایه) به عنوان یک نقطه مرجع در نظر گرفته می‌شود.

این سوگیری به شکلی است که هر گونه تغییر از آن به شکل یک حس از دست دادن ادراک می‌شود. این درحالی است که ممکن است گزینه‌ی جدیدی که با آن روبه‌رو می‌شوید نسبت به حالتی که در آن قرار دارید، گزینه بهتری باشد.

🔷 بسیاری از مردم با گزینه‌های متعددی روبه‌رو می‌شوند که به آنها پیشنهادهای بهتری نسبت به آنچه که الان دارند، ارائه می‌دهد، مثلا اینترنت ارزان‌تر، بیمه‌ ارزان‌تر و … اما آنها به سمت قبول گزینه‌های جدی  تغییر جهت نمی‌دهند. چرا؟ ممکن است دلایل “خوبی” برای آن داشته باشند، مثلاً نمی‌خواهند که به یک قرارداد بچسبند، یا ایمیل خودشان را تغییر دهند یا فکر می‌کنند خدمات خوبی ارائه نمی‌شود، قابل اعتماد نیستند، یا چیزهایی از این دست. برای بسیاری از ما این مسائل نباید انقدر بزرگ باشد که نخواهیم پول بیشتری را ذخیره کنیم. این دقیقا همان چیزی است که به تمایل به حفظ وضع موجود اشاره دارد.

🔷 در حقیقت دو دلیل اصلی برای چسبیدن به وضعیت فعلی وجود دارد: ۱) شما نمی‌خواهید تصمیم بگیرید، ۲) شما نمی‌توانید مطمئن باشید که تصمیم بدی نگرفته‌اید و پیامد بدی برای‌ شما ندارد.

🔹شما با چسبیدن به وضعیت فعلی در حقیقت یک تصمیم گرفته‌اید اما این مساله تنها به دلیل حالت پیش‌فرض (#default) تصمیم بوده است. هرچند که گاهی ممکن است با انتخاب جدید شما چیزی را از دست بدهید اما این حالت همیشه مطمئن‌ترین یا بهترین راه نیست.

🔷 تمایل به حفظ وضع موجود توضیح می‌دهد که چرا حدود یک چهارم از معامله‌های پیش‌بینی‌شده به وضعیت “فاقد تصمیم” منتهی می‌شوند.

 

🖊مترجم: زهرا موسوی

سوگیری  تمایل به حفظ وضعیت موجود

status quo bias

🔹منبع:

🌐https://www.behavioraleconomics.com/mini-encyclopedia-of-be/status-quo-bias/

پاسخ دادن